صدای پای سر یک امام می آید.

محرم که میشود انگار که طلسم شده باشی...دلت می گیرد آن قدر که میخواهی بلند بلند گریه کنی و غصه هایت را زار بزنی...اشک بریزی و تنهاییت را از دور به نظاره بنشینی.......حدیث غربت است و بی کسی.....

اللهم عجل لولیک الفرج................

التماس دعا

عمر پائیز هم دارد به آخرش می رسد

مثل طاقت من که خیلی وقت است به شماره افتاده

مثل سال پیش که تمام شد با همه ی خوبی هایش.....

مثل همه ی شب های.....

امشب تمام من به دنبال رد پایت خواهد بود در هیچ جا

نه حسرت ....نه!!!!!!!!!!!

همه اش دل تنگی است.....

دلم از دست کسی نگرفته!!! از دست کسی عصبانی ام که خواهر می خواندمش!!!!!

حرف هایی دارم که جنسش را فقط تو می شناسی که گوشش را تو داری.............

پ.ن : حالم خوبه ....مطمئن باشید ...تا حالا انقدر از بخاطر خدا نخواستن خوشحال نبودم...از اینکه تمام اختیارات زندگی ات رو از امروز به دستان امانت دار و توانمند خدا بسپاری....

حالا از اون روز به بعد اینجا رو بیشتر از هر جای دیگه ای دوست دارم و با همه ی نامهربونیاش حالا حالا ها کنارش می مونم.......

۲. این روزها رسم رفاقت آدم های دور و برم کلافه ام می کنه ...بی معرفتی...بی حواسی...بی مسئولیتی و ........

کسایی که بهشون لقب "برادر" و " خواهر" رو داده بودم.عنوانی که من به هر کس نمیدم...

باهات میان و میان و میان یدفعه کم میارن..........

خلاصه از من که گذشت اما این رسم رفاقت نیست!!!!

۳. دارم میرم دنبال زندگی ام...علاقه هام...بیشتر خوندن...بیشتر نوشتن... موسیقی... تنیس...سوارکاری...دانشگاه....تنهایی.....

نمی دونم اما نتیجه ی این روزهام اینه که دلی زندگی کردن سخته ...دیدن اما ندیدن...رفتن...گذشتن...گذاشتن...صبر...انتظار...بخشیدن..سخته خیلی...

۴. شنیده ام سخنی خوش که پیر کنعان گفت/ فراق یار نه آن می کند که بتوان گفت

۵. یه سری تصمیمات عجیب و غریب گرفتم.یه جورایی خدا رحم کنه به همه!!!!

۶.  باران می آید

باران تمام می شود

اما هنوز من

خیس مانده ام

تو می آیی

تو می روی

اما هنوز من.........

گیرم که روی تابستانی لبخندت را ببوسم!!!

بر فرض هم که در گرمای شرجی

دست هایت رها شوم!!!!

گیرم که روز و شب از نگاه  هایمان عشق ببارد

برای هم!!!!

به واقعیت پیوستن این لحظه های خوب٬

چه سودی دارد برای کودک همسایه

که با پای بدون جوراب می رود مدرسه

هر روز

در این پائیز!!!!!!!

من از کنار پنجره ی صبح...پنجره ای که هر روز طلوع آفتاب را از آن می بینم غروب را نگاه می کنم...

هر روز بدون تغییر ....انگار نه انگار که یکی کنار پنجره ایستاده .....

انگار نه انگار که یکی سالهای زندگیش رو وقف تنهایی کرده.....

انگار نه انگار که یک نفر توو سکوت ویران کننده اش خرد میشه.....

روزها میان و میرن و رحمی به من خسته نمی کنند ...شاید ماه و خورشید هم خودشون مثل ما سرگردونند......

الان روزها و ماههاست گیجم...بهتره بگم آشفته ام.....ذهنم آروم نمی گیره..همش در تلاطم هستم خیلی وقتا می خوام یکی پیدا بشه تا بعضی چیزا را بگم......

حرفایی که شاید ارزشی نداره ولی وجودم را پر کرده...اما........

خوب بالاخره به این نتیجه رسیدم که توی اوضاع زندگیم اگه قراره حرفی بزنم بهتره به همه بگم ..... همه ای که احتمالا" من را خوب نمی شناسن ...

خوب پس یه شب تصمیم گرفتم بعضی چیزها را بنویسم ..این وبلاگ را ساختم در حالی که نمی دونم چند وقت یه بار مطلب می نویسم یا چند نفر می خوننشون......

 به هر حال به همین سادگی شروع شد........

توو این یه سال خیلی دوستای خوبی پیدا کردم و با آدمهای بزرگی آشنا شدم:

با مریم عزیزم(رویای پرستاری) شروع کردم و ازش صبوری رو یاد گرفتم و عشق.......

با کوچولوی آسمونی پا توو عرصه ی خیال گذاشتم و ...........

با دانشجوی غریب عشق رو آموختم و بعد از این که رفت و می دونستم که دیگه نیست بازم دلم نمیومد که اسمش رو از بین دوستام بردارم.....

با دکتر محسن مهربان خندیدم و .................

حرفهای پشت فرمون پیدا چشمم رو به دنیا باز کرد و وقتی پشت فرمون میشینم بی درنگ حرفهاش یادم میاد.......

از داداش بهزاد عزیزم یاد گرفتم که بی بهونه میشه دوست داشت و دوست داشت و دوست داشت..............

خدائیش توو این مدت هر وقت که دلم می گرفت یه سری به آقا حمید میزدم و توو وبلاگش می چرخیدم ..خیلی وقتها هم هیچی نمی نوشتم ولی به خدا خیلی آروم میشدم.......

بعدشم که منفرد همون داداش کوچیکه اومد و تجربه ی آبجی بزرگه شدن رو بهم هدیه کرد...

نیما ...نیما ی عزیز که یه سال توو کوچه باغ خاطره اش قدم زدم و با خوندن شعرها و خاطراتش اشک گوشه ی چشمم اومد و یاد یه کسی افتادم که..............

با شبنم شور زندگی رو حس کردم و ........

باشیمای عزیزم زندگی کردم...........

با  رفیق سیدم  گفتم و شنیدم و نوشتم و دیدم و یاد گرفتم و .............

هامون عزیز که هر مدت یه بار با آمدنش سرافرازم کرد.........

و آقا مجتبی عزیز هم مهربانانه این دختر سر به هوا را تحمل کرد....

توو این یه سال از همه تون چیز یاد گرفتم و باهمه تون زندگی کردم......خندیدم و گریه کردم... خوشحال شدم وبغض کردم....خیلی جاها هم به داشتنتون افتخار کردم......

توو این یه سال بدی های این رفیق ناباب رو به خوبی های خودتون ببخشیدو حلالش کنید.........

به همین سادگی یه سال شد.........

تابعد ...یاعلی

اندیشه های همزمانی را دوست دارم و

 این را هم که دو نفر با هزارها فرسنگ فاصله درست در یک ثانیه مشترک٬ به هم فکر می کنند...

مهم نیست که با چند دهه اختلاف به این دنیا قدم گذاشته ایم.

اهمیتی ندارد که تعداد چروک های صورت من چند سال عمیق تر است یا تو...

مهم این است

که

وقتی  از فاصله چند هزار کیلو متری به روزگار یکدیگر سلام می کنیم طعم لحظه ها می روند به سمت امید......

به این که خیلی وقت ها از به زبان آوردن ساده ترین واژه ها می ترسیم و راه های مشکل را برای بیان احساسمان انتخاب می کنیم همان راه هایی که یا نتیجه ای به همراه ندارند یا

نتیجه دلخواهمان را ۱۸۰ درجه معکوس نشان می دهند......

حرف های من یکی از همین های بی نتیجه یا بد نتیجه هست همیشه!!!

گاهی وقت ها حضور یک وجود روزگارمان را از این رو به آن رو می کند.

این وجود می تواند یک استاد معنوی باشد ...یک نوزاد....یک دوست.....یک رفیق یا.....

وجود می آید و دنیای بی هدفمان می شود سرشار از آرمان و آرزو!!!

آرزوهایی که هیچ ربطی به من نداشته باشد...شاید

و تاریکی و تنهایی را می سپاریم به دست بادهای دور

و

ثانیه هایمان شادی را زمزمه می کنند با طراوت!!!!!

و سکوت را سنجاق می کنم به تفسیرهایم که بوی کالی می دهند همیشه!!!!!

راستی یادم رفت که بگویم.

کیف پولم پاستوریزه پاستوریزه بود!!!!

sale  هم نزده بودند!!!!

اما همه را خریدم .

دیروز را می گویم که با جیب خالی

به جان خریدم

تمام دلتنگی های جا خوش کرده

در احساس نا متعارفم نسبت به تو!!!!!!

sale هم نزده بودندها!!!!!!!

سلام می کنی از آن سوی میله ها!!!

با ذوق و شوق جواب می دهم!!!!!

چند جمله خوش رنگ می فرستی این سوی

انتظار!!!!!!!!

با کمال میل قبول می کنم!!!!

دارم می خندم و می خندم و..............

داری دور می شوی از میله ها 

 و من........

میله ها از هم قهر می کنند بی خودی!!!!!!!!!!

دوباره دارد کابوس آزادی می بیند

پرنده وجودم!!!!!!!!!!!

نمی دانم چرا امشب واژه هایم خیس شده اند

مثل آسمانی که امشب می بارد

و اینک باران

بر لبه ی پنجره ی احساسم می نشیند

و چشمانم را نوازش می دهد

تا شاید از لحظه های دل تنگی گذر کنم

گفته بودی دل تنگی هایم را با قاصدک ها قسمت کنم تا به گوش تو برسانند.

می گفتی قاصدک ها گوش شنوا دارند

غم هایت را در گوششان زمزمه کن و به باد بسپار

من اکنون صاحب دشتی قاصدکم

اما مگر نمی دانستی قاصدک ها ی خیس از اشک می میرند؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

پ: المیراهم رفت ....خونه ی بخت میگن بهش...هزاران کیلومتر دورتر از اینجا

به همین بهانه گول خوردیم...به همین معنا تکیه کردیم اما...........

اما کسی نگفته بود کوه ریزش هم دارد...کسی نگفته بود کوه از جنس کاغذ هم هست...

از کوه بودن خسته شدم...کاش کوه فقط یه معنی داشت........

ای زندگی بردار دست از امتحانم

چیزی نه میدانم ...نه میخواهم بدانم

دلسنگ یا دلتنگ!!!!!چون کوهی زمینگیر

از آسمان دلخوش به یک رنگین کمانم

کوتاهی عمر گل از بالا نشینی ست

اکنون که می بینند خوارم...در امانم

دلبسته ی افلاکم و پا بسته ی خاک

فواره ی بین زمین و آسمانم

آن روز اگر خود بال خود را می شکستم

اکنون نمی گفتم بمانم یا نمانم؟؟؟؟؟؟؟

قفل قفس باز و قناری ها هراسان

دل کندن آسان نیست...آیا می توانم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

کوچکتر که بودم فقط با این دلم خوش بود....

پائیزه ٬ پائیزه ..برگ از درخت می ریزه...هوا شده کمی سرد...روی زمین پر از برگ......ابر سیاه و سفید..

ولی حالا برگی نیست٬ ابری نیست

شاید دور و بر ما نیست

شاید هم برای دیدن برگها باید دور و دورتر بشم از اینجا

دور ...خیلی دور

اصلن می دانید پائیز بهانه ایست برای رفتنم....شایدم رفتنم هم بهانه ای باشد برای یک چیز دیگر........

همیشه درست وقتی همه ی چیزهای خوب کنار هم جمعند....دلم میلرزد...

هرچند الان همه ی چیزهای خوب من تغییر فصل است!!!!!!!

میترسم

این بار اما طور دیگری است......

نه ترس است و نه هیچ چیز دیگری!!!!!

اصلن می دانید فقط دلم برای "او" تنگ است...برای کسی که هنوز در فکرم هست و این روزها بیشتر یادش می کنم.......

شاید "او" هم برای من دلش تنگ شده باشد..............

کاش می آمد اینجا و همه ی این ها که در گلویم رسوب کرده می دید....

اینجا در قلبم

پر است از اتفاق های نیفتاده و

رویاهای به حقیقت نپیوسته و

آرزوهای کال

که لذت در آغوش کشیدنشان در جانم رخنه کرده است

دستم را دراز می کنم تا بگیرمشان....

اما........................

رفتن یا ماندن؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟آیا همه ی آنها که رفتن خوشبخت شدن؟؟؟؟؟؟؟؟؟همه ی دلخوشیم شده درد دل با کسی که از خودم بیشتر دوستش دارم................

کاش میامدی..........

شاید وقتی آمدی دیگر هیچ وقت نباشم.........

پ.ن: کاش یکی کمکم کنه ...ذهنم پر از سوال های بی جوابه.........

هر روز عصر زندگی ام را در یک چهار گوش دنبال می کنم تا فریادها را بشنوم و خاموش گریه می کنم توی اتاقی که نورش هم آزارم می دهد.....

دلتنگی هایم را جمع می کنم سر انگشتانم مثل پتک می کوبم روی دکمه هایی که اصلا" نمی فهمند...

نه!!!!!!!!!!!!حتی لحظه ای فکر نکنید....امیدم همیشه خواهد بود.هنوز زنده ام!!!نفس می کشم..

می شمارم تمام روزهای مه گرفته ی باقی مانده را....نمی دانم تا چند بشمارم....

از انگشتانم هم هشتاد تا بیشتر شده اند.هرشب همان ستاره ی پر نور را که توی همه ی تراس ها پیداست بغل می کنم ...

هر کجا که باشی پیداست....به همان نگاه کن!!!!!!!!!!

یا هستم

یا می خواهم که .....

نمیدانم

خوبم

اما

شاید نتوانم

یا نشود

یا نگذارند

کسی نمیداند

چرا

من هم

خوبم!!!!!!!!!!

اما شاید

البته....

این روزا خیلی دلم هوایت را می کند...نمیدانم چرا این قدر بیقرارم....

ببخش بر من

که گم ات کردم این روزها

آنگونه که هرگز راه بازگشت به دلم را

نیابی......

ولی دلم هوای با تو بودن دارد....دعا می کنم برایت....

به قول خودت زیبایی دنیا در این است که تو بی خبر باشی و کسی به خاطر تو با خدا راز و نیاز کند...

این روزها دلم خیلی هوایت را کرده....

من از بچگی چون مامان و بابا هر دو شاغل بودند پیش مادر جون بودم و هر مدت یه بار یادشون می افتاد که یه زمانی یه بچه ایم داشتند و یه سری بهم می زدند...

بماند که منم اون قدر انق بودم که هیچ وقت باهاشون نمی رفتم خونه....

از همون بچگی ها چون هم بازی هام همه دوست های دائیم بودند رفتارم کاملا" پسرونه بود ...موهای کوتاه و صورت آفتاب سوخته و همیشه هم از این شرت و بلوزهای ورزشی می پوشیدم و سر ظهر می رفتیم توو کوچه فوتبال و همیشه هم من دروازه بان بودم و البته کاپیتان.........

اینقدر قلدر بازی در می آوردم و چون تنها بودم همه مجبور بودن حرفمو گوش کنن......

درست مثل تارزان......

مهد کودک: روز اول که می خواستم برم دائی فرهاد دستامو گرفته بود و دائی مهرزاد پاهامو...

مثل جنگلی ها فرار می کردم..به زور می بردنم توو حیاط که مثلا" با دیدن تاب و سرسره راضی شم ولی نشدکه.........نرفتم........به هیچ صراطی هم مستقیم نبودم مثل الان.........

آمادگی: با کلی شرط و شروطی که گذاشتم حاضر شدم برم ....

اولین شرطش این بود که من از این هدها که دخترا میزنن ٬ نمی زنم و سارافون هم نمی پوشم....

بالاخره رفتم و چون نزدیک خونه ی مادرجون اینا بود هر وقت خسته می شدم یه سری می زدم خونه ببینم مادر جون با من کاری نداره ...آخه صبحها دست تنها بود طفلی

کلاس اول: معلم خیلی خوبی داشتم...دفتر دیکته ی کلاس اولم رو هنوز دارم...الان رو نگاه نکنید اون وقتا درسم خوب بود.....

کلاس دوم: معلم کلاس دومم رو اصلن دوست نداشتم...خیلی سخت گیر بود.....

کلاس سوم: چون تعدادمون توو کلاس کم بود (۶نفر)معلممون همیشه ازمون درس می پرسید و مشقامونو نیگا می کرد ...مجبور بودیم درس بخونیم.....

کلاس چهارم: خیلی این سال رو دوست داشتم٬ خیلی معلمی گلی داشتم...مهربون و دوست داشتنی...امیدوارم شاد و سلامت باشه......

کلاس پنجم: کلاسمون توو مدرسه نمونه بود هممون معروف بودیم چون کلاس پنجمی ها رنگ مانتوهاشون با بقیه فرق داشت کلا" تابلو بودیم دیگه....

همیشه توو کلاسمون جشن بود ..از روی سرخوشی هر بار واسه یکی از بچه ها تولد می گرفتیم..یه بارم واسه پسر معلممون جشن گرفتیم و زنگ زدیم بهشون که پسرتونم بیارید و ایشونم حدس زدند که کاسه ای زیر نیم کاسه باشه نیاوردش و کلی هم جریمه مون کرد.....

اول راهنمایی: یه اکیپ بودیم به سردستگی شخص شخیص بنده راه می افتادیم توو مدرسه با بچه های سومی دعوا راه می انداختیم...وقتی هم می رفتیم پیش مدیر چون اونا بزرگتر بودن و ما ریزه میزه همیشه محکوم میشدن و کلی کیف می کردیم...

دوم راهنمایی: باز همون مدرسه ...همون دوستها...همون اکیپ....

سوم راهنمایی: دیگه شده بودیم ارشد مدرسه هیچکی جرات نداشت پاشو کج بذاره...باورتون میشه از ماها بیشتر از ناظم و مدیر حساب می بردن؟؟؟؟اولی ها میومدن از ما اجازه می گرفتن.........

امتحان تیز هوشان هم قبول شدم.........

اول دبیرستان: خیلی سال بدی بود ..درسها سنگین بود......

دوم دبیرستان: رفتم یه مدرسه ی دیگه و با چند تا از دوستای دوم ابتدائیم همکلاس بودم  و آِتیش میسوزوندیم....

سوم دبیرستان: بهترین سال دوران تحصیلم..وای اگه بدونید چی کارا که نکردیم....

مینی بوس کرایه کردیم بچه ها را بردیم اردو بدون اینکه مدیر و ناظم خبر داشته باشن ولی پدر و مادرا فکر می کردن از طرف مدرسه میریم اردو...بردیمشون طالقان....

چشتون روز بد نبینه نزدیک چهارشنبه سوری توو کلاس ترقه خرید و فروش می کردیم که یکی از بچه ها یه فندک دستش گرفت و روشن کرد و داشت تهدید می کرد که الان روشنش می کنم که یهو آتیش گرفت و توو دستش ترکید ...طفلی دستش وحشتناک سوخت و ما ها هم یه هفته از مدرسه اخراج شدیم....

یه بارم زنگ در مدرسه را قطع کردیم تا دبیرمون فکر کنه مدرسه تعطیله.....

توو حیاط مدرسه یه باغچه ی خیلی بزرگ بود آنتراک می رفتیم اون جا می نشستیم ...با بچه ها یه چاله کنده بودیم روش هم کلی شاخه ریخته بودیم .بنده خدا مدیرمون اومده بود از اون جا رد بشه پاش رفته بود توو چاله  و از سه جا شکست....

یه استخر هم وسط حیاط مدرسه بود که بهار کارمون این بود که بپریم توش آب بازی....

ساعت ۲ از مدرسه تعطیل می شدیم ساعت ۷ می رفتیم خونه...همش توو سینما و کافی شاپ و.. پلاس بودیم...یادم نمیاد یه روز بوده باشه که ما رو دفتر مدیر صدا نکرده باشن حتی اگه کاری هم نمیکردیم صدامون می کردن که مطمئن بشن هستیم.....یه هفته در میون هم بابا  و مامان میومدن یعنی احضار میشدن......

به اندازه ی همه ی عمرم توو این سال شیطونی کردم......

پیش دانشگاهی: کلاس کنکور می رفتم و غیر حضوری بودم و مدرسه نرفتم....

بعدشم که نتایج کنکور اومد بازم کله شقی و لجبازی باعث شد بهترین فرصت زندگیم رو از دست بدم...

عشقه مهندسی مکانیک بودم قبول هم شدم ولی تبریز و رفتم و یه ترم هم بیشتر نتونستم دووم بیارم و اومدم دانشگاه آزاد ...الانم مثل.. توو گل گیر کرده مجبورم به هر بدبختی که شده تمومش کنم....

بماند که این جا هم هر مدت یه بار یه جنگی راه میندازیم و دل کلی ؟آدم رو شاد میکنیم...شاید واسه همین جنگجو بودنمه که همه بچه های دانشگاه و البته فامیل بهم میگن سوسانو...

می دونی چیه؟؟؟؟؟ از دیروز دلم یه جوریه......

یعنی تموم شد؟؟؟؟؟ به این زودی؟؟؟؟؟

آخه دله من که تنگ میشه........................

خداااااااااا مرسی که بودی......این مدت خیلی هوامو داشتی...مثل همیشه ولیه یه جور خاص تر

یه جاهایی دیدمت...لمس ت کردم... حس ت کردم با همه ی وجودم...

مرسی که نگام کردی...نگام می کنی....

آرومم.........

آرومه آروم........

دلم قرصه که هستی........

یادته اون روز که داشتی باهام حرف می زدی....اون روز که قرآنت  رو می خوندم...

یادته رسیدم به همون آیه؟؟؟؟؟؟یادته تنم یخ کرد؟؟؟؟؟یادته بغضم ترکید؟؟؟؟؟؟ یادته توو بغلت زار زدم؟؟؟؟؟....یادته؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

گفته بودی:

ای کسانی که ایمان آوردید ٬ به خدا ایمان بیاورید...........

ایمان آوردم بهت.................

خدا دلم تنگ میشه واسه صداقتی که این روزا باهات داشتم.........

مرسی که مهربونیت رو ....نگاهت رو ازم دریغ نکردی......

این روزا خوش به حاله روحم شده بود ..........

مرسی که یه بار دیگه متولدم کردی و اجازه ی زندگی بهم دادی...

به خودت قسم ....خیلی سبکم......

مرسی که بازم قراره که این دختره سر به هوا ی فراموشکار ...این "من" آرام و دلخوش را تحمل کنی.

خیالم راحته و قلبم..........

قلبم مطمئن از رحمت و حکمتش........

و خوشحالم که دعای این روزهایم

اللهم عجل لولیک الفرج   بود............

اما و

اگر و

کاش

هم نداریم.......

خوب باشید الهی..........

خوب باشی الهی.............

خوب باشم الهی..................

این روزا عجب دلم میخواد حرف بزنم..........

این روزا عجب دلم میخواد شروع کنم.............. پس

به دنیای تازه ی بدون خاطره و سپید...سلام!!!!!!!!!!!!!

به پله هایی که منتظره قدم هایم ...قدم هایت هستند....سلام!!!!!!!!

به برگه های پیش رو و سطر های خالی از کلمه ....سلام!!!!!!!!!

به نگاهی که دیگر به این سادگی ها بارانی نمی شود...سلام!!!!!!

حتی به تویی که دیگر نیستی هم ....سلام!!!!!!!!!!

بی خیال دیگران

سلام!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

سبک

آروم

رها

مثل حس بی وزنی ....... با وزش باد اینطرف اونطرف میره و به هیچ جا و هیچ چیز تعلق نمی گیره.....

شدم من ...سبک و بی هیچ حسی.....................

نمی دونم چقدر دووم داره؟؟؟؟؟؟؟ خوبه یا بد؟؟؟؟؟؟

فقط می دونم کارهام رو می تونم خوب انجام بدم................

خدا کنه باد شدیدی نوزه که زیاد دورم کنه..................

چون تو به من امید میدی

نوشته هامو میگیری

جاش ورق سفید میدی

دیروز توو ماشین نشسته بودم و منتظر خواهرم تا بیاد.چند تا دختر هم سن و سال من کنار خیابون منتظر تاکسی بودند و با صدای بلند می خندیدند.

نگاشون کردم...از روی سرخوشی بود یا سرپوش گذاشتن رو نمیدونم....

فقط میدونم یهو  دلم خنده خواست...اونم با صدای بلند طوری که اشک از چشمام دربیاد...

یاد حرف یه نفر افتادم که همیشه می گفت:

خنده جزئی از صورت توست ...سعی کن هیچ وقت حذفش نکنی شاید این خنده همه زندگی و امید یه نفر باشه و کلی حساب روش باز کرده باشه.............

از حرفش خندم گرفت و توو دلم گفتم:

چقدر زندگیش حقیره و کوچیکه اون که امیدش خنده ی من باشه .........

چند وقتی میشه که حذفش کردم.....

نمیدونم شاید از سر لجبازی بود که اگه کسی امیدی بهش بسته٬ دیگه به چیز به این کوچیکی دل نبنده..............

راستی از کی حذف شد؟؟؟؟؟؟ خودمم نمیدونم

برا چی حذف شد؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ نمیدونم

ولی میخوام که باشه ..دوست دارم برگرده و بشه جزئی از صورتم...

شاید باید آخرین تلاشم را برا  برگردوندنش بکنم...اما چطوری؟؟؟؟

باورم نمیشه  که نمیتونم برگردونمش مثل یه بیمار سرطانی می مونم که میدونه با شیمی درمانی خوب میشه اما نمی خواد....

چرااااااااااااااااااااااااااا؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

شنیدن یه خبر

داشتن یه سوال

خواندن یه حمد

فرستادن صلوات

قسم دادن

و بهت ناباورانه ی چشم

تفالی و

تائید خبر

گرفتن جواب

قرار با دلی که تا ابد دلتنگه......

تعبیرش چیه؟؟؟؟؟؟؟؟

تعبیرش چیه که تفالم خبر از خبر و امید و شادی میده و تو نیستی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

تعبیرش چیه که حال فالم خوبه و حال دلم اما.....نه؟؟؟؟؟؟؟؟؟

شاید هم نه٬خودم دنبال بهانه ای بودم تا این گونه به هم بریزم......در هر صورت این چند سطر هیچ ربطی به من ندارد......مخاطبم" من "نیست حتا " او"  هم نیست و حتاترش " تو" هم نیستی..........

خطاب به هیچ کس می نویسم...کسی که در این زمانه ی نامرد تنها انسانی است که می شنود.. دیگران یا خوابند یا خود را به خواب زده اند یا آن قدر غرق در متشرع کردن دیگرانند که فرصتی برای شنیدن برایشان باقی نمانده است...............

می گویند عاشقانه ترین٬عارفانه ترین و سوزناک ترین نامه ها ٬نامه هایی است که برای هیچ کس نوشته شود.............

من برای " هیچ کس"  می نویسم ٬ هیچ کسی که همه کس است....پس

از کوچکترین و ناچیز ترین

به بزرگترین و باارزش ترین

سلام

عرف معمول نامه ها از احوالپرسی شروع می شود...از حال من اگر بپرسی....بگویم خوب هستم که دروغ گفته ام....وقتی دارم برای تو می نویسم باید حرف و عملم یکی باشد....

دروغ نمی گویم به تو ...نمی شود به تو دروغ گفت...تو به همه ی امور آگاهی ...می بینی.......

چند روزری است که به تو فکر می کنم...به روزگار بی تو

به تو فکر می کنم ....به این بودن اما نبودنت

می دانم که نمی دانیم در دوری تو چه بر حال ما می گذرد...........

می دانم که میدانی در دوری تو چه بر ما می گذرد..............

اگر بگویم از کودکی فکر می کردم تا وقتی من هستم می آیی...یعنی می بینمت...همه می خندند...

اگر بگویم در رمضانم و دلم برای رمضان تنگ شده است...همه می خندند ولی...

ولی من می دانم که تو نمی خندی...........

دلم حرف می خواهد......دلم گفتن و شنیدن می خواهد.... اصلا" می دانی دلم دل می خواهد...

نامه ی فراق کوتاه باشد بهتر است..نگفته هایم را خلاصه می کنم...دیگر هیچ نمی گویم اما

خودت که بهتر می دانی این بودن اما نبودنت چه آتشی است بر این دل بیقرار پرگریه ام....

کاش می آمدی.............

خدایا....من تو را در همه آینه های جهان ...در صدای یک فروشنده دوره گرد ...در گیسوان پریشان مادرم و کتابهایی که زیر نور شمع ورق می خورند...دیده ام.من احوال تو را کنار پلکانی که به ماه می رسند...از عاشقی گمنام پرسیده ام.

خدایا ...مرا همسفر درشکه های مانده در برف مکن!!!!!مرا در متن تاریک سکوت تنها مگذار!!!! مرا در جهانی که در من جریان دارد ...سرگردان مخواه!!!!!!!!!!!!!!!

خدایا.....سوگند به دهانهایی که با نام تو زیبا شده اند....سوگند به چشمهایی که جز تو چیزی نمی بینند....سوگند به گیاهانی که عطر تو را منتشر می کنند....سوگند به پلهایی که پاهای کهنه مرا به تو می رساند...همیشه تو را کنار خودم می بینم که با یک دست زندگی را نشانم می دهی  و با دستی دیگر مرگ را!!!!!!!!!!!!!!

خدایا....می دانم اگر نگاه از تو برنگیرم...هر یک از انگشتانم شقایقی شکوهمند می شوند.

می دانم اگر همین روزها نمیرم...آخرین شعرم را تو خواهی سرود و به شیشه قلبم تلنگر خواهی زد....اجازه خواهی داد زیر باران بهار بایستم و همراه اطلسی ها قد بکشم و آنقدر بزرگ شوم که از جغرافیای این دنیای کوچک بیرون بروم.*

یه نفس عمیق..................

یک سال دیگه ام گذشت و من به تو نزدیکتر نشدم که هیچ کلی ام فاصله گرفتم......

 کمکم کن که فقط توئی که میتونی..................

من از عهد آدم تو را دوست دارم

                                           از آغاز عالم تو را دوست دارم

چه شبها من و آسمان تا دم صبح

                                         سرودیم نم نم٬تو را دوست دارم

نه خطی٬ نه خالی! نه خواب و خیالی!

                                       من ای حس مبهم تو را دوست دارم

سلامی صمیمی تر از غم ندیدم

                                      به اندازه غم تو را دوست دارم

بیا تا صدا از دل سنگ خیزد

                                     بگوئیم با هم : تو را دوست دارم

جهان یک دهان شد هماواز با ما:

                                    تو را دوست دارم ٬ تو را دوست دارم (قیصر امین پور)

بیائید امسال برای همدیگه دعا کنیم!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

*محمدرضا مهدیزاده

سخت می گرفتی به دلم وگرنه خوشبخت بودم با بودنت...........

عهد بسته بودم دیگر گلایه ای نکنم ...فراموش کنم ...عهدم را شکستم کنار عبور تو در خوابم....................

عهدم را شکستی وقتی حضورت دلتنگی ثانیه هایم را پر کرد...................

سخت نمی گیرم به دلت که تو مختاری به دوری و دوری و دوری...............

سخت نمی گیرم به دلم که محکومم به دلتنگی امروز و دلواپسی فردا و شوق دیدار کوتاهت در خواب

سخت نمی گیرم چون همان ثانیه های کوتاه تماشایت از دور در خواب را هم دوست میدارم.....

سخت نمی گیرم چون هوای من هوای تو می شود وقتی آرام از کنار سکوتم می گذری.....

که دلم هوای صدایت را میکند ولی سخت نمی گیرم....

می بینی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

بازی ساده ایست تو بودی که سخت می انگاشتی اش..................

نوشته ی ساده ای است توئی که سخت می خوانی اش...............

این جا دختری است که با هیچ کس درد دل نمی کند اما همه می دانند که چیزی در دلش هست که درد می کند.....

همه ی دل تنگی هایش را ریخته در دفتر خاطراتش تا همه ببینند و تو نمی بینی........

دختری هست که فکرش ...ذهنش درد میکند

دختری هست که با خودش هم قهر می کند....به دلش سخت می گیرد....

دختری هست که از نزدیکانش دور است و به هر کسی که دور است نزدیک می شود.....هر کس...

به هر چیزی که دم دستش باشد دست نمی زند...طرفش هم نمی رود حتی....

فقط چیزی را می خواهد که دستش به آن نمی رسد و شاید هیچ وقت هم نرسد....

دختری هست که می خواهد فرار کند از خودش ولی گم است در خودش.......

دختری هست که اینجا نشسته و فکرش آن سوی دنیاست....پیش تو شاید...

دختری هست که خسته است خیلی ....ولی درس می خواند بیشتر .... کار می کند بیشتر....

دختری هست که تنهاست و می گوید حالش خوب است اما......... تو باور نکن

دختری هست که دوست دارد دوست بدارد ولی دوست ندارد..............

دختری هست که دلش را به هر چه که دارد خوش کرده و هیچ دلخوشی ندارد.....

دختری هست که حالش از هرچه که دور و بر خودش جمع کرده به هم میخورد ...........

دختری هست که هرروز تنها تر می شود...........

دختری هست که فقط یک چیز می خواهد........

دلم قدر سرد میخواد.....................................

شب قدری که از سرما دندونات به هم بخوره و نوک بینی ات قرمز شده باشه و محکم پتو رو دور خودت بپیچی و حاضر نشی بری توو حسینیه پیش بقیه..................

زل بزنی به شمع هایی که روبروت روشن کردند و توو صدای آسمونی حاج داود خودتو گم کنی و به این فکر کنی که کسانی که این شمع ها رو روشن کردند چه حاجتی دارند و....................

قرآن روو سرت بذاری و قسمش بدی به اونایی که دوسشون داره و وقتی همه حاجتشون رو میخوان تازه به خودت بیای و مثل بچه های خنگ که درسشون رو خوندند ولی موقع جواب دادن که می رسه هیچی یادشون نمیاد یا شایدم میاد و نمیتونن بگن....................

تازه اون وقت فکر میکنی که چی قرار بود بخوای ازش؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ می مونی که کدومش رو بگی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

دلم قدر سرد میخواد ...قدری که تموم نشه و تو نفهمی که کی خوابت بره؟؟؟؟؟؟؟؟.............

و صبح وقتی چشمات رو که باز می کنی محبتش رو نفس میکشی......

و خدا حاجت نگفته و خاک خورده ی این بچه ی فراموشکار را می دهد

و چه خوب خدایی دارم من......................

دلم تنگ شده واسه قبلا" ها..................واسه اون روزایی که خودم رو لوس می کردم تا بغلم کنه و توو بغلش مچاله می شدم و لباش رو نزدیک گوشهام میذاشت و آروم لالایی می خوند....قصه می گفت برام و مثل همیشه زودتر از من خوابش می برد........................................

با همه ی بچگی ام یه ترسی رو تو چشمهاش می دیدم...حس اش می کردم....

نسل اون نسلیه که از نشون دادن خستگی اش شرم داره اما من خستگی اش رو می فهمیدم....

توو چشمهاش خیره شدم...دلم می خواست بگم میشه بمونی پیشم؟؟؟؟؟؟؟؟؟

 دلم می خواست بگم که بیشتر از هر چیز و هر کس توو دنیا دوستش دارم......................

دلم می خواست بگم که با بودنش پشتم محکمه................

دلم می خواست به همه ی دروغهام اعتراف کنم......به این که دیگه بزرگ شدم.....  میتونم گلیم خودم رو از آب بیرون بکشم....... از پس کارهام بر میام....مستقل شدم و دیگه به کسی وابسته نیستم..... به این که به خودم یاد دادم که به کسی دل نبندم تا کسی دلبسته ام نشه... کسی رو دوست نداشته باشم تا کسی دوستم نداشته باشه......................

دلم می خواست سیر نگاش کنم و سرم روو شونه اش بذارم و بگم خواهش می کنم نرو...... من از بی تویی می ترسم.......بی تویی سخته ولی....................

ولی این غرور لعنتی همیشه کار رو خراب می کنه........... بغضم رو به زور خوردم و صورتش رو بوسیدم و خداحافظی کردم....................

گفت: تو خوبی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

جرات نکردم نگاش کنم با یه لبخند کمرنگ گفتم: آره

گفت : دروغ میگی................

راست می گفت..............

دروغ می گفتم.............

که راحت دلیل و منطق می آورم

که زیبا نقش بازی می کنم

متهم می شوم به مغرور بودن ...به خودخواه بودن

و کسی به حرفهایم گوش نمی دهد

و کسی نمی داند که چه رنجی است که

کسی به حرفهایت گوش ندهد.......کسی تو را نفهمد

خاطراتم را از یاد برده ام

و حتی همه ی آن هایی که روزگاری دوستشان داشتم

همه چیز تکراری است

قلبم دیگر به عشق کسی نمی تپد

دلم برای کسی نمی سوزد

حتی هوای رفتن به جایی دور را هم ندارد

همه ی اتفاقات شیرین گذشته ام را

از یاد برده ام

دیر زمانی است که حوصله ی شیطنت کردن را هم ندارم

جتی دیگر با دیدن یک کودک در خواب هم یاد معصومیت انسان نمی افتم

و خوب می دانم

که اینها از نتایج خوخواه بودن نیست

به غرور ربطی ندارد

باختن است

کم آوردن است

می آید و می رود

مثل نسیم خنکی که الان به صورتم می خورد

مثل همان باران رحمتی که بر سرم می ریزد و کسی نمی بیند

مثل همین روزهای گرم تابستان

حتی مثل نگاه تو که آمد و رفت

 می آید و می رود

نمیدونم چرا وقتی تو ادعا می کنی که زیر بارونی و خیس خیس همه اصرار دارند که به تو بفهمونن که اصلا" بارون نمی باره ولی........

تو داری بارون رو حس میکنی با همه ی ذرات وجودت......طراوتش رو .....لطافتش رو......

این جاست که به یه کسی یا چیزی احتیاج پیدا می کنی که بتونی حرف بزنی ...تا بتونی منظورت رو  بفهمونی به آدمهایی که حرفت رو نمی فهمند................

کاش یه مترجم بود که حرف آدمها رو برای هم ترجمه می کرد...........................

شاید اون وقت آدمها این قدر تنها نبودند.........

امان از مردم نامهربان..........................

امان از غربت ......................................

امان از دلتنگی ...................................

امان از این دل ناماندگار بی درمان.........

ما گاهی اوقات حق داریم وسط اتاق روی زمین دراز بکشیم و به

 موسیقی ای که هیچ یک از اعضای خانه آن را دوست ندارند

با صدای بلند گوش بدهیم و به هیچ فکر کنیم و هیچ نگران نباشیم

اما........................

 فقط گاهی اوقات